شاید بهتر بود موهام، آشفتگی بیشتری داشت ...

ناخن هام کمی بلندتر

و رژ لبی پررنگ ... شاید یه صورتیِ ماتِ غمگین.

اون موقع، تصویر نمیرخی که داشتم، خودِ "من"ِ این روزهام می شد ...

تصویر "من" ای که زل زده به دودِ سیگارش و داره تو خاکستریِ اون، آینده نامعلوم و لحظه های گذشته اش رو با یه غمِ زیبا نگاه می کنه ...