" وای بر من گر تو آن گم کرده ام باشی "

و گهگاهی دو خط شعری که گویای همه چیز است و خود ناچیز

عشق را باید با تمام گستردگی‌اش پذیرفت،

تنها در جسم نمی‌توان پیداش کرد،

بلکه در جسم و روح و هوا. در آینه، در خواب، در نفس کشیدن‌ها انگار به ریه می‌رود،

و آدم مدام احساس می‌کند که دارد بزرگ می‌شود.

سمفونی مردگان . عباس معروفی

+ نوشته شده در یکشنبه ۲۰ تیر ۱۳۹۵ساعت 1:55 AM توسط پ.گ.ا.ه |