و گهگاهی دو خط شعری که گویای همه چیز است و خود ناچیز

چشم ماهو در میارم، یه نَوَردبون میارم

عکسِ چشمتو می گیرم جای چشم اون میذارم

آفتابو ورش می دارم واسه چشمات در میذارم

از چشات آینه میسازم با خودم برات میارم

 

اگه چشمات بگن آره

هیچ کدوم کاری نداره ...

" داریوش "


Tags: حس یک نوستالژی, ستاره
+ نوشته شده در  سه شنبه ۱ تیر ۱۳۹۵ساعت 11:45 PM  توسط پ.گ.ا.ه  |